... Mijn eerste duik
Op 17 oktober '99 deden onze neofieten hun eerste duik in Scouffleny. We kregen een verslag van Hilde over haar ervaringen bij dit evenement.
Als je samenleeft met een doorwinterde duiker beleef je deze duik mischien nog anders dan
iemand die totaal nieuw in deze boeiende wereld stapt. En eerlijk gezegd, ik was wel blij
dat ik niet alles alleen moest doen. Al het materiaal bij elkaar zoeken, weten wat je
allemaal precies moet meenemen, het is allemaal niet zo evident. Gelukkig hielp Koen me
hierbij waardoor ik goed geëquipeerd aan mijn eerste duik begon.
Zaterdag voelde ik de eerste kriebels in mijn buik. Allerlei gedachten spookten door mijn hoofd: "Ga ik het goed doen? Is mijn fles wel echt gevuld? Ga ik geen water in mijn brilletje krijgen? Zal ik voldoende lood bij me hebben? En vooral: ga ik de koude kunnen trotseren? Daar had ik echt wel schrik voor. Ik heb in het dagdagelijkse leven al zo gemakkelijk koude handen, wat gaat dat onder water zijn? Gaan mijn handen niet afvriezen? Zal het gevoel terugkomen na de duik?".
Aan de andere kant doorkruisten ook nieuwgierige gedachten mijn hoofd: wat ga ik daar allemaal zien? Ga ik überhaupt iets zien of is het daar pikkedonker? En vissen zien in zo'n steengroeve: dit kan toch niet, laat staan kreeften op de bodem? Koen beschreefme zaterdagavond welke weg we zouden volgen bij het duiken: "We dalen langs de weg van de vrachtwagens af, daar staan bomen waartussen we wat kunnen zwemmen, we kunnen naar stenen zoeken op de bodem en dan stijgen we zachtjes terug". Ik kon me daar allemaal niet veel bij voorstellen. Bomen onder water: hoe kan dat nu? Ach, we zullen wel zien...
Zondagmorgen was ik al vroeg wakker. Na het ontbijt - het leek me belangrijk om iets te eten, want eten geeft energie - werd al het materiaal in de auto gezet. Ik besliste op het laatste moment om nog een thermos hete thee mee te nemen. Koen vulde nog een bidonnetje met warm water, dit werd in de frigobox (lees warmwaterbox) gezet, samen met mijn handschoenen. Je leest het, de koude schrikt mij vooral af.
Ginder toegekomen werd ik rustiger, enkele andere clubleden waren reeds aanwezig... We begonnen meteen te babbelen waardoor ik mijn gedachten even kon verzetten. En dan brak het moment aan: ik deed al mijn materiaal aan en stapte richting water. Ik bibberde een beetje, was het van de spanning of van de kou? Of mischien wel de twee! Eerst goot Koen nog een grote scheut warm water in mijn pak en de handschoenen, en dan moest ik het water in tot schouderhoogte. De koude viel mee. De laatste instructies werden gegeven en dan was het echt kopje onder.
Perdorie, dat was koud zeg! De koude pakte op mijn hoofd. Dat was
even slikken. Maar toen zag ik kanjers van vissen, onvoorstelbaar, dit had ik echt niet
verwacht. Ze leken me zo ongeloofelijk groot, alsof mijn duikbril in een vergrootglas was
veranderd. Het was zo onwezelijk, om die daar te zien. Je verwacht zoiets in de
Middellandse Zee? Op de Caraïben, maar toch niet in een Belgische steengroeve? Verder
afdalend kwamen we ook nog twee kleine kreeftjes tegen. Schitterrend was dat. Hoe ze
zich in allerlei bochten kunnen wringen... Ik wierp een blik op mijn instrumenten en vroeg
me af :" Hoe diep zijn we?, wat is de temperatuur daar?; Hoe lang zijn we al
onderweg?". Het verwonderde me dat we toen al op 11 meter diepte zaten. Ook al
besefte ik dat ik reeds meerdere malen mijn oren had geklaard, en we dus al wel wat gezakt
moesten zijn, toch leek het maar een meter onder het wateroppervlak: zo helder, zoveel
licht. Dat had ik nooit verwacht., ik dacht dat dit ook alleen ergens ver weg mogelijk
was, in één of andere exotisch klinkende naam van een zee. Maar nee hoor, hier in
België zie je ook veel.
Tussen haakjes: die oren klaren, beetje lucht in je bril blazen, dat doe je gewoon
automatisch, daar moet je eigenlijk allemaal niet te veel bij nadenken. Ik was meer
ontspannen dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Stilaan keerden we dan terug. We waren
terug boven voor ik het goed en wel besefte. Koen hielp me met mijn vinnen uit te doen-
toch echt wel iets onhandigs, zeker als je (ijs)koude vingers hebt - en goot heerlijk warm
water in mijn pak. Zalig was dat...
We keerden terug naar de auto, waar ik snel mijn pak uitdeed en mijn warme kleren aantrok. En dan word je pas echt overvallen door een postsauna gevoel: ontspannen, helemaal tot rust gekomen, klaar om in een zetel bij het haardvuur neer te ploffen en wat na te dromen over dat onwezelijke van 30 minuten onder water te hebben rondgezwommen, overweldigd door een gevoel van "wauw, ik ga nog veel meer duiken, zo tof". Die zetel ruimde zondagavond al snel plaats voor mijn bed, waarin ik als een blok in slaap viel. Tevreden over mijn dag, Koen dankbaar voor mijn eerste fijne ervaring met het duiken in open water.
Mag ik meteen ook van de gelegenheid gebruik maken om iedereen te bedanken die op de een of andere manier een bijdrage levert aan de club, is het niet via het verzorgen van alle administratie, dan wel via het openhouden van het clublokaal of het zwembad, of door les te geven of proeven af te nemen. Dank jullie wel!
Hilde